ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΚΥΣΤΗ-ΟΡΟΓΟΝΟΘΥΛΑΚΙΤΙΔΑ ΑΓΚΩΝΑ
Με τον όρο τραυματική κύστη εννοούμε την συλλογή υγρού ορώδους η αιματηρού μετά από κάποιο τραυματισμό. Η συλλογή αυτή πολλές φορές απορροφάται από τον οργανισμό και εξαφανίζεται μετά από λίγο καιρό, πολλές φορές όμως επιμένει και μπορεί να χρειαστεί χειρουργική αφαίρεση.
Στην ορθοπαιδική, η πιο διαδεδομένη τραυματική κύστη είναι η κύστη στην περιοχή του αγκώνα, γνωστή και ως ορογονοθυλακίτιδα του αγκώνα (olecranon bursitis).
Στο σημείο του αγκώνα και κάτω από το δέρμα υπάρχει ένα μικρό προστατευτικό «σακουλάκι», που ονομάζεται θύλακας, το οποίο παρεμβάλλεται μεταξύ του δέρματος και των οστών του αγκώνα.
Ο λόγος ύπαρξής του είναι να επιτρέπει την ελεύθερη κίνηση μεταξύ δέρματος και οστού κατά την κίνηση κάμψης και έκτασης του αγκώνα. Ο θύλακας αυτός μπορεί να ερεθιστεί είτε από κάποιο τραυματισμό είτε λόγω συνεχόμενης τριβής ή επαφής του αγκώνα με σκληρές επιφάνειες, καθώς και λόγω συστηματικών παθήσεων όπως αυτοάνοσα νοσήματα κλπ.
Η φλεγμονή που προκαλείται δημιουργεί πόνο και διόγκωση στο σημείο σαν ένα μικρό εύπλαστο μπαλάκι, που μπορεί να εμποδίζει την κίνηση του αγκώνα.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Αρχικά μπορεί να εφαρμοστεί παγοθεραπεία και χορήγηση αντιφλεγμονωδών φαρμάκων.
Η ενδεδειγμένη θεραπεία όμως είναι η απορρόφηση του υγρού και η έγχυση κορτικοστεροειδούς (κορτιζόνης). Η έγχυση αφορά μόνο στο σημείο και δεν επηρεάζει το υπόλοιπο σώμα.
Παράλληλα, πρέπει να αποφεύγεται η επαφή τον αγκώνα με σκληρές επιφάνειες μιας και η τριβή επιδεινώνει την κατάσταση.
Σε αθλητές που καταπονούν τον αγκώνα συνιστάται ταυτόχρονη χρήση ειδικών εξαρτημάτων που προστατεύουν την περιοχή.
Η θεραπεία καλό είναι να γίνει το συντομότερο, γιατί πολλές φορές το υγρό αυτό στερεοποιείται και μετατρέπεται σε μία μορφή ζελέ (πήγμα αίματος ή ινώδης ιστός), η οποία δεν είναι δυνατόν να αναρροφηθεί στη συνέχεια λόγω της σκληρότητας και πολλές φορές οδηγεί σε ανάγκη για χειρουργική επέμβαση.
Κάποιες φορές παρόλη την αναρρόφηση ή συλλογή υγρού υποτροπιάζει, δηλαδή εμφανίζεται ξανά και μπορεί να χρειαστεί δεύτερη ακόμα και τρίτη έγχυση κορτικοστεροειδούς.
Αν υπάρχουν συνεχείς υποτροπές και η πάθηση δεν υποχωρεί, τότε υπάρχει ανάγκη για χειρουργική επέμβαση, η οποία συνιστάται στην αφαίρεση του θυλάκου και είναι ασφαλής και σχετικά απλή επέμβαση, μετά από την οποία ο ασθενής επανέρχεται άμεσα στις δραστηριότητές του.